TBL - Bitse de gitsek?

Son 16 başından bu yana aynı tabloyu farklı sayılarla anlatmaya çalışıyoruz ki bu konuda (maalesef) elimizde çok fazla malzeme var. Beşiktaş maçı dışındaki dokuz karşılaşmada yenen sayı ortalaması 92. Bu sayının geçmiş yıllardaki benzerlerini görebilmeniz için Euroleague arşivinde ciddi bir araştırma yapmanız ve Avrupa basketbolunun oldukça düşük profilli takımlarını gezinmeniz gerek. Bu denli bol sıfırlı bütçeler ve parlak isimlerle bu tablonun eşi benzeri de pek yok. Kaldı ki her şeyi kazanmak için kurulmuş bir takımın hiçbir şey kazanamaması değil acı olan, 10 maçı galibiyetsiz geçen Brose Baskets’in tam altı maçta oyuna tutunabilmiş olmasına imrenekerek bakmak acı veriyor. Tablo bu denli vahim.

Hafta sonu oynanan Tofaş maçında gelen sinyaller, işi Fenerbahçe Ülker için lig ve Avrupa şeklinde ayırmayı da zorlaştırıyor. Bursa temsilcisinin artık tek hedefi lig olan sarı-lacivertliler karşısında, sene başından bu yana ilk 6 dışındaki birçok takımın yapmaya yaklaşıp da yapamadığını üstelik oldukça rahat bir şekilde becerebilmesi önemliydi. Fenerbahçe Ülker'in de kaybederken gösterdiği kırılganlık son derece tanıdıktı.

Mevcut Euroleague performansının üstünü ne kadar örtebileceği bir kenara, Fenerbahçe Ülker “tehlike anında camı kırınız” opsiyonu olarak gördüğü annesinin liginde de sallanıyor. Toplamda alınan üç mağlubiyet ve genel gidişatın yanı sıra kapıda olan Banvit, Galatasaray Medical Park ve Anadolu Efes fikstürü bize bunu söyleme imkanı veriyor.

Aslında kulvar kulvar ayırmamak da lazım. Zaten kuruluş amacı Euroleague’de başarı olan bir takımda içeride gelecek kupa ve lig sonuçlarının, sene sonu değerlendirmesindeki ağırlığının ana hedeften fazla olmaması gerekiyor.

Elbette ‘başarısızlık’ olabilir, kabul edilebilir. Tutmayan planlar, yanlış yapılmış hesaplar bu işin doğasında var. Daha önce de büyük yatırımlara rağmen hayal kırıklığı yaşamış, hedeflerine ulaşamamış birçok takım sayılabilir. Fenerbahçe Ülker gibi Avrupa kulvarında çok da yeni sayılmasa da ‘başarı’ geleneği (en azından Dörtlü Final hedefine kıyasla) oluşmamış bir takımın böyle bir projeden istediğini alamaması da bir yere kadar anlaşılabilir. Ancak bunun, sene boyunca yapılanlar ve yapılmayanlarla birlikte şekli, sonuç olarak da elde kalan(lar) önemli. Fenerbahçe için işler koşar adım “cebime ne koysam kardır” noktasından da uzaklaşma yolunda ilerliyor.

Pianigiani sonrası en azından sezonun geri kalanını kurtarması beklenen Ertuğrul Erdoğan’ın ilk ve en güçlü hamlesi forma adaleti konusunda geldi. Elinde sihirli değnek olmadığından Erdoğan’ın, hele ki bu kadar sorunlu gözüken bir takımda bütün dünyayı değiştirmesi beklenemezdi. O ilk etapta herkesi işin içine dahil etmeye, kafalarda soru işareti bırakmayacak şekilde süre dağıtmaya çalışıyor. Hatta sezonun bu döneminde süreleri dağıtırken kazanıp kaybetme kaygısının önüne ‘önce herkesi kazanmalıyım’ şartını koyuyor.

Forma adaleti önemli ancak forma verilen oyunculardan da karşılığının gelmesi gerekir. Yoksa tek başına kağıt üzerinde alınan/verilen süreler üzerinden bir adalet hesabı yapmak, bu hesapla da rüzgarı tamamen tersine çevirmek mümkün değil. Takımdaki bazı parçaların işlevsizliği kangren boyutuna gelmiş durumda, bazı defoların üstü de “Playoff’ta farklı olur” denip örtülemeyecekmiş gibi duruyor. Fenerbahçe Ülker’in Tanjevic döneminde cebindeki en büyük artı olan “onlar varsa kazanırsın” denebilecek yerli oyuncu iskeletinden eser yok. İsim olarak Ömer Onan burada ama onun da o eski halinden eser yok...

Bundan sonra lig asıl hedef, Euroleague ise formalite. Caja Laboral ve Khimki ile oynanacak maçlar için “gelin ortada bir yerde oynayalım, bizi oraya kadar yormayın” dense yeridir.

Takımın üstünde koca bir “bitse de gitsek” ruh hali var. Takvim sadece belirli rötuşlara izin verebilecek bir tarihi gösteriyorken bu psikoloji sezonun geri kalanını da kurtarmaya engel olabilir. Asıl görev ise sezon sonunda. Çok ciddi paralar harcanarak kurulan bu takımın büyük çoğunluğu değersizleşmiş ya da yıpranmış olacak. Geçen sezon sonunda ortaya çıkan tabloya “enkaz” diyenler için durumu tariflemeye uygun yeni bir kelime bulma vakti geldi. Zira bu sefer tablo daha da fena, en azından bu gidişatla daha da fena olabilir.

Fenerbahçe Ülker yazısı yazmak için klavye başına geçmek artık zor, geçildiğinde de klavyeden dökülen genelde mutsuzluk ve umutsuzluk kelimeleri oluyor. Sezon sonuna dek tutunacak tek dal lig kulvarı ama bu hedefe öncelikle takımın tutunması gerekiyor.Yazarı Twitter'dan takip edebilirsiniz