Formula 1

Damalı bayrak alerjisi

Share this with
Copy
Share this article

2014, Andrea De Cesaris, Imago

Image credit: Imago

ByEurosport Türkiye
10/06/2020 at 11:49

Bir yanda yedi dünya şampiyonluğu apoletiyle Michael Schumacher, diğer yanda 147 kez yarış dışı kalan ilk takım arkadaşı Andrea de Cesaris. Engin Bakırburç, “de Crasheris” efsanesine dair yazdı.

1991 Belçika Grand Prix'sinde 22 yaşında bir Alman hayatında ilk kez bir Formula 1 aracının koltuğuna oturmuş, kariyerinin ilk sıralama turlarında tecrübeli takım arkadaşına yaklaşık 0,7 saniye fark atarak dikkatleri üzerine çekmiş, sonraki süreç içerisinde de 91 kez yarış kazanmak ve yedi kez dünya şampiyonu olmak gibi önemsiz (!) başarılara imza atmıştı. Hayır, konumuz o Alman değil. Kendisinden 0,7 saniye fark yiyen takım arkadaşı...

Antrenman ve sıralama seansları ile formasyon turunu dikkate almazsak bu birliktelik, Schumacher'in henüz ilk turda yarışa veda etmesiyle birlikte, La Source'tan Raidillon'a kadar yalnızca çeyrek tur sürmüştü. Bir sonraki yarışta Andrea de Cesaris, Jordan takımıyla yola devam ederken Michael Schumacher, Benetton koltuğundaydı.

Formula 1

Rüya

BIR SAAT ÖNCE

1991 yılında Belçika'da 0,7 saniye olan fark, de Cesaris'in kariyerini noktaladığı 1994 yılının sonunda bir şampiyonluktu. Schumacher'in emekliye ayrıldığı 2013 yılı sonundaysa bu fark toplamda yedi şampiyonluğa ve 91 zafere yükselmişti.

Peki 1980 yılının Eylül ayında adım attığı Formula 1'de 15 sezon boyunca yer alan ve bu süreçte toplam 208 yarışta mücadele eden de Cesaris'in de başarıları yok muydu? Vardı elbette. Bir pole, bir en hızlı tur, beş podyum ve 59 kariyer puanı.

Buraya kadar her şey gayet sıradan gözükebilir çünkü de Cesaris'i ilginç kılan Formula 1'de elde ettiği başarılar değil, başarısızlıklardı: 147 kez yarış kaldı! Yanlış okumadınız. Katıldığı 208 Formula 1 yarışının 147'sinde bitiş çizgisine ulaşamayan Andrea de Cesaris, Ricardo Patrese ile birlikte bu alandaki rekorun sahibi.

Neler yok ki bu 147 yarışın içinde. Çılgın kazalar, alev alan motorlar, arızalanan vites kutuları, patlayan lastikler, podyumlar... Evet, podyumlar! Evet, birden fazla podyum! De Cesaris kariyerindeki beş podyumun ikisini damalı bayrak görmeden elde etti: 1982 Monako ve 1987 Belçika.

1982 Monako GP yalnızca de Cesaris için değil, o gün pist üzerinde mücadele eden bütün pilotlar için oldukça ilginç bir yarıştı. O gün pistin üzerine tam anlamıyla bir "liderlik laneti" çöküyor ve yarışı lider götüren bütün pilotların başı derde giriyordu.

Lanetin ilk kurbanı Réné Arnoux oluyordu. 15. turda Piscine'de attığı yarım spinle birlikte yarışa veda ediyor ve liderliği takım arkadaşı Alain Prost'a devrediyordu.

Prost, Arnoux'dan devraldığı liderlik bayrağını 74. tura kadar taşımayı başarıyor fakat bu turda aracının kontrolünü kaybederek, Tabac virajına gelmeden hemen önce bariyerlere çarpıyor ve yarış dışı kalıyordu. Böylece yarışın yeni lideri Ricardo Patrese oluyordu.

Lanet, yeni liderin de yakasını bırakmıyordu. Liderliği yalnızca yarım tur süren Patrese 75. turda Loews virajında spin atıyor ve üçüncü sıraya geriliyordu. Bu hatayla birlikte liderlik Didier Pironi'ye geçiyordu. Pironi'yi takip eden de Cesaris de ikinci sıraya yükseliyordu.

Diğerleri gibi Didier Pironi de liderlik lanetinden nasibini alıyordu. 76. tura, yani yarışın son turuna lider giren Pironi, Tunnel'de yavaşlayarak yolda kalıyordu. Bunun üzerine gözler ikinci sıradaki de Cesaris'in aracına çevriliyor fakat araç, Casino çıkışında kaderine terk edilmiş bir hâlde kameralara yansıyordu. Depodaki benzin yarışı tamamlamaya yetmiyordu.

İlk iki pilotun aynı anda yarış dışı kalmasıyla birlikte bir tur önce üçüncü sıraya düşen Ricardo Patrese tekrar liderliğe yükseliyor fakat aksiyon bir türlü sona ermiyordu. Yarışı dördüncü sırada götüren ve Patrese'nin ardından ikinci sıraya yükselmesi beklenen Derek Daly hasarlı aracıyla birlikte 76. tura başlamak üzereyken Didier Pironi ve Andrea de Cesaris ile aynı saniyelerde, Rascasse'ta kenara çekiyor ve aracından iniyordu.

Son turlarda ortalık öylesine karışıyor ki yarış sona erdiğinde Patrese, pite dönene kadar yarışı kaçıncı sırada bitirdiğini bilmiyor fakat 76. turu tamamlayan tek pilotun kendisi olduğu, Patrese, Pironi ve Cesaris dışında hiçbir pilotun 76. tura başlayamadığı, Patrese'nin ardından damalı bayrağa ulaşan ilk pilotun (Nigel Mansell) henüz 75. turu tamamladığı anlaşılıyordu. Böylece Monako'da podyumun son iki basamağı, damalı bayrak sallanmadan önce son tura girmeyi başaran Didier Pironi'ye (2.) ve Andrea de Cesaris'e (3.) gidiyordu.

1987 Belçika GP'de kaos, 1982 Monako'nun aksine henüz ilk turlarda yaşanıyordu. Cesaris startın hemen ardından La Source'ta Réné Arnoux ile temas yaşıyor ve her iki pilot da yarışa veda ediyor fakat bir tur sonra hafta sonunun hikayesi tamamen değişiyordu.

Yarışın henüz ikinci turunda Tyrrell pilotları Philippe Streiff ile Jonathan Palmer arasında büyük bir kaza yaşanıyordu. Şans eseri her iki pilotun da yara almadan atlattığı bu kaza sonrasında pistin temizlenebilmesi için yarış, yeniden başlatılmak üzere durduruluyordu. Bu kararın ardından Cesaris ikinci start için griddeki yerini alıyor ve rakipleriyle beraber yarışa yeniden başlıyordu.

İkinci kez başlatılan yarışı McLaren açık ara farkla ve duble yaparak kazanıyordu. Lideri yaklaşık 1,5 dakika geriden takip eden Cesaris'in bitiş çizgisine yalnızca metreler kala, Bus Stop'ta benzini bitiyordu. Bu noktadan sonra yaşananlarsa oldukça romantik.

İtalyan pilot vitesi boşa alıyor, araçtan iniyor ve aracını bitiş çizgisine doğru itmeye başlıyor. Cesaris'in bu gayreti damalı bayrak için yeterli olmuyor fakat 1982 yılında Monako'da yaşanan senaryo, beş yıl sonra Belçika'da tekerrür ediyor. Dördüncü sıradaki Eddie Cheever liderden bir tur geride olduğu için yarışı son tura başlayamadan noktalıyor ve böylece Cesaris damalı bayrağı görememiş olsa da üçüncülüğünü kaybetmiyor.

Belçika'da gelen podyuma rağmen 1987 sezonu, de Cesaris için hiç de iyi bir sezon değildi. Zira İtalyan pilot yalnızca Belçika'da değil, 1987 sezonunun hiçbir yarışında damalı bayrak yüzü göremedi. Üstelik 1986 yılında başlayan bu seri, 1988 yılının ortalarına dek sürdü.

1986 sezonunun ilk üç yarışında yarış dışı kalan ve dördüncü yarışında sıralama turlarında elenerek start alamayan de Cesaris için sezonun beşinci yarışı, on yarışlık bir "bitirememe" serisinin başlangıcıydı. Bu kısa (!) seriyi Meksika'da sekizinci olarak sona erdiren ve derin bir nefes alan İtalyan pilot yalnızca bir yarış sonra, sezonun Avustralya'daki son mücadelesinde tekrar yarış dışı kalarak yeni bir seri başlattı. Üst üste 22 yarış boyunca damalı bayrağa hasret kalan ve bu alanda ulaşılması zor bir rekora imza atan Romalı, şeytanın bacağını 1988 yılının Haziran ayında Birleşik Devletler’de kırdı.

Cesaris'in bitiş çizgisine en fazla ulaştığı sezon ise Schumacher'le şöyle bir selamlaştığı 1991 sezonuydu. İtalyan pilot o sezon mücadele ettiği on beş yarışın sekizinde damalı bayrağa ulaşmayı başardı. Belçika GP bu sekiz yarışa dahil değildi fakat Cesaris, Schumacher'in henüz ilk turda veda ettiği o yarışı, 42. turda motoru onu yarı yolda bırakıncaya dek Ayrton Senna'nın arkasında, ikinci sırada götürüyordu. Yarışın %90'ını tamamlamış olan İtalyan pilot, Belçika'dan ancak on üçüncü olarak ayrılabildi.

Andrea de Cesaris, Michael Schumacher'in Formula 1'deki ilk takım arkadaşıydı. Kariyeri boyunca, sonraki yıllarda Schumacher'in elde edeceği başarıların yanına bile yaklaşamadı. Katıldığı yarışların %70'ini tamamlayamadı. Yine de yaşadığı bütün olumsuzluklara rağmen pes etmedi, mücadeleden kaçmadı. Her seferinde ayağa kalktı ve tutkusunun, hayallerinin peşinden koşmaya, biraz daha hızlı olabilmek adına elinden geleni yapmaya devam etti. Çok fazla kaza yaptığı için kendisine lakap bile takıldı fakat 1991 yılının Ağustos ayında, takvimin en uzun pistinde "de Crasheris" ile Formula 1 tarihinin en başarılı pilotu arasındaki fark tur başına yalnızca 0,7 saniyeydi.

Yarış kariyerinde pek çok "erken veda" bulunan Andrea de Cesaris'in hayatı da ne yazık ki erken sayılabilecek bir veda ile sona erdi. 15 sezon boyunca yarıştığı Formula 1'den pist üzerinde karıştığı onlarca olaya rağmen sapasağlam bir şekilde emekliye ayrılan De Cesaris, 2014 yılının Ekim ayında, memleketi Roma'da geçirdiği bir motosiklet kazası sonucunda, 55 yaşındayken hayatını kaybetti.

Ölüm, elbette üzücü bir gerçek. Ne şekilde karşımıza çıkarsa çıksın kabullenmek istemiyoruz fakat maalesef Andrea de Cesaris için huzur içinde yatmasını dilemekten başka bir şey gelmiyor elimizden. Umalım ki Schumacher, tıpkı pistlerde olduğu gibi pist dışında da ilk takım arkadaşından farklı bir yol izlesin ve zaferlerine bir yenisini daha eklesin.

R.I.P. Andrea...

Keep fighting Michael!

Formula 1

Maestro

5 SAAT ÖNCE
Formula 1

Formula "Tek"

YESTERDAY AT 14:18
Related Topics
Formula 1
Share this with
Copy
Share this article