Bavulumdaki efsaneler: Frank Borghi

1950'nin Haziran ayının başlarıydı. Güneş en tepede, kavurucu bir sıcak Brezilya'da nefes almayı bile zorlaştırmaktaydı. Amerikalı spor muhabiri Dent McSkimming, Belo Horizonte şehrindeki Estadio Indipendencia Stadyumu'ndaki koltuğuna oturdu. Amerika Birleşik Devletleri futbol tarihinin en büyük hikâyesine şahitlik edeceğinden bir haberdi. McSkimming, İngiltere karşısında ABD'yi takip eden tek spor muhabiriydi. Üstelik Brezilya'ya gelene kadar müdüründen binbir zorlukla izin almış hatta yol parasına kadar kendi imkanlarını kullanmıştı. Çünkü "meşin yuvarlağa fısıldayan adamın" kilometrelerce ötede onu beklediğini biliyordu. Güzel oyunun, en güzel hikâyelerinden biri, karşısında olacaktı. Bu hiçbir para birimine tekabül etmezdi.Tarihi tekerrür ettiren bulaşıkçıII. Dünya Savaşı sonrasında 12 yıl bir molanın akabinde düzenlenen ilk Dünya Kupası'nda efsanevi İngiltere, ABD karşısında diz çöküyordu. Zaferle sonuçlanan bir savaşın ardından sahada yaşananlar, I. Dünya Savaşı'nı andırıyordu aslında. Tarih, bir kez daha tekerrürden ibaret olduğunu ispatlar gibiydi. İngiltere bir kez daha er meydanına çıkmadan galip sayılmıştı, 90 dakikanın ardından tabelanın gösterdikleri de I. Dünya Savaşı'na benzeyecekti. Kimilerine göre Dünya Kupalarının en talihsiz maçı, kimilerine göre rüyanın ta kendisiydi. İngilizleri şoka sokan galibiyet golünü atan Haiti doğumlu Joe Gaetjens, Amerikan topraklarına öğrenim için girmiş, bulaşıkçılık yaparak hayallerinin peşinden koşan bir adamdı. Bahis şirketleri o gün, o maçı kazanması halinde ABD'ye 1'e 500 gibi tarifi imkansız bir oran açmışlardı. İngiltere'nin Dünya Kupası'nı kazanma oranı ise sadece 1'e 3 olarak belirlenmişti. İngilizlerin futbol tarihini değiştiren Gaetjens gibi gözükse de asıl kahraman meşin yuvarlağa fısıldayan adam kaleci Frank Borghi'den başkası değildi.Büyük elleri vardıBorghi, İtalyan ve Amerikan karışımı bir ailenin ürünü olarak 9 Nisan 1925'de St Louis, Missouri 'de dünyaya gelmişti. Amerikanvari güçlü yapısına, bir de İtalyan estetiği eklenmişti. Böylesi bir kombinasyonun sonu, Amerika topraklarında ancak beyzbol sahasında bitebilirdi zaten. Ancak onun gönlü kilometrelerce uzaktaki meşin yuvarlak için çarpıyordu. Zaten o yıllarda, Amerika'da futbol oynamak akıl kârı iş olmazdı. Ama zaten futbol, çok da akıllı adamları sevmezdi. Doğuştan büyük elleri meşin yuvarlağa sımsıkı sarılmasını sağlarken, uzun bacakları ve beyzboldan kazandığı takipçilik hissiyatının birleşmesi sonucu file bekçiliği onun için en uygun tercihti. Hem bu oyun beyzboldaki gibi teknik de istemiyordu. Meşin yuvarlağa fısıldayan adam seçimini çoktan üç kale direğinden yana yapmıştı.Ellerinin arasında top değil, can vardı!Futbol akıllı adamları sevmezdi belki, evet... Lâkin yürekli adamlara tapardı! Japonya'nın Amerika topraklarına düzenlediği ünlü Pearl Harbor körfez saldırısının ardından, 1942'de Adolf Hitler, var olan durumdan yararlanıp, ABD'ye resmen savaş ilan edince, Borghi'nin kaderi Amerikan ordusuna girmek olmuştu. Bu sefer ellerinin arasında beyaz çizgiyi geçmeden yakaladığı top değil, kader çizgisini geçmeden yakaladığı bir can olacaktı.. Borghi ile birlikte bu cephede savaşan önemli isimler vardı. Amerika'nın ünlü beyzbol yorumcusu Jack Buck bunlardan sadece biriydi. 1945 yılının Mart ayında Remagen Köprüsü yakınında düşman kuvvetler tarafından vurulan Buck'un imdadına Borghi yetişti. Ölüm ile yaşam arasındaki o ince çizgiyi ayıran Borghi'nin tedavisi sonucu şöhretli spiker Jack Buck yeniden hayata döndü. Kurşun geçirmeyen bir file bekçisiydi artık, kendi rütbesinin kitabını yazmıştı. Savaş sonunda da 2 bronz madalya ile ödüllendirilecekti.Göçmen çocuklar...O yıllarda, Amerika topraklarında meşin yuvarlağın ne olduğunu bile bilmeyen binlerce insan vardı. Beyzbol  ve ragbinin korumalı hali yani Amerikan futbolu en popüler milli sporlardı. Futboldan para kazanamazdınız. Göbekli aile babalarının çocuklarını eğlendirmek için oynadığı meşin yuvarlak, 1950 Dünya Kupası'nda bir ülkenin futbol kaderini değiştirebilirdi. Joe Gaetjens ve Frank Borghi gibi isimlerden oluşan ve karın tokluğuna oynayan bir milli takım kuruldu. Brezilya'daki büyük turnuva için kimi oyuncular işyerlerinden kimileri ise trajikomik bir şekilde eşlerinden izin alamamışlardı. Brezilya yolunu tutan topçuların tek hayali milliyetçi duygulardı. Üstelik bu milli duygularlara sahip olan bu amatör topçuların neredeyse hepsi Amerika doğumlu değillerdi. Bu topraklara  küçük yaşlarda umutlarının peşinden koşan aileleriyle göçmüşlerdi. Bu kez sıra onlardaydı, onlar bir ülkenin umutlarının peşinden koşacaklardı.Gerçek bir kahramanAmerikan futbol tarihinin efsane günü gelip çatmıştı. İngilizler tarihlerinin en büyük bozgununa bu sefer sahada uğrayacaklardı. Çünkü yeşil sahada "metelikle adam olunmazdı". Maçın ilk 20 dakikasında inanılmaz İngiltere baskı karşısında cephede ülkesini savunan Frank Borghi bu kez sahada savaşıyordu. 3 topu direkten dönen İngilizler meşin yuvarlağa sitem ederken, Amerikalıların bu dakikaya kadar sahadaki tek gururu kaleci Borghi olmuştu. İlk yarıyı nasıl olduysa Amerika'nın 1-0 üstünlüğü ile son bulmuştu. Bulaşıkçı Joe Gaetjens, İngilizleri yıkarken, ülkesini huzurlu dolu bir rüyaya göndermişti. İkinci yarı herkes İngiltere'nin peş peşe bulacağı goller ile farklı kazanmasını bekliyordu. Ancak çok beklediler. 18-19 yaşında bir çocukken cephede varını yoğunu ortaya koyarak savaşan madalyalı bir asker kaleci Borghi, bu kez gol çizgisi üzerinde savaşıyordu. Maçın 59.dakikasında İngilizler meşin yuvarlağı beyaz noktaya diktiler. Topun başında Mortensen, tam karşısında bir kahraman Borghi vardı. Kahramanlar yenilmez denir ya, yine yenilmediler. Borghi önce penaltıyı sonra da büyük zaferi kutladı. Borghi'nin elleri, İngiltere'nin üzerine karanlığı çöktürecek, Amerikan ulusu üzerine de yeni bir gökyüzü açacak kadar büyümüştü o akşam. "Amerikan rüyası" gerçek olmuştu. İngilizler önce toprakta yenilmişti, şimdi de sahada... "Güneşin batmadığı imparatorluk" için ayaz yakındı.Film gibi...Amerika tarih yazmıştı. Bulaşıkçı atmış, beyzbolcu kurtarmıştı. Büyük şöhretli İngiliz futbolcu Wilf Mannion, maçtan sonra şunu diyordu; “Lanet olsun, saçmalık! Onlarla yarın bir daha maç yapamaz mıyız?” Buna karşılık zafer sarhoşu olan Amerikalı futbolcu Harry Keogh'dan cevap gecikmedi..  “O piçler için üzülüyorum. Onları yendiğimiz gerçeğiyle hayatlarına nasıl devam edecekler? Keogh haklıydı, İngilizler hayatlarına devam ettiler ancak hiçbir zaman 1950 Brezilya Dünya Kupası'nı, 25 metreden yedikleri şahane golü ve en mühimi kaleci Borghi'yi asla unutamadılar. Hatta 2005 yılında Geoffrey Douglas’ın kitabından esinlenen yönetmen David Anspaugh, ''The Game of Their Lives'' isimli filmiyle bu rüya gibi zaferi beyaz perdeye taşıdı. Kahraman kaleciyi, Borghi'nin deyimiyle, güzel adam ünlü aktör Gerard Butler canlandırırken, Borghi'nin iki oğlu da bu filmde figüran olarak sahne aldılar.