Bozkurt K. Yılmaz: Bir kez de şahitler huzurunda

-Yarın akşamki düğüne siyah elbiseni yoksa yeni aldığın lacivert takımını mı giyeceksin ?

-Bulamıyorum,kaldırmışsın hepsini.

- Dolabın altını üstüne getirmişsin .Neyi kaldırmışım ?

-Montlarımı .Yüzüncü yıl montum nerede benim ?

- Düğüne Fenerbahçe montuyla mı gideceksin ?

-Hah buldum,Nasıl mayıs bu ya !

1959 sonrası liglerin en rahat şampiyonluğunu alan Fenerbahçe’yi soğuk bir Mayıs akşamı ve stresi eser miktarda bir maç bekliyordu.

Bir takımın sahasındaki son maçlar adı koyulmamış bir veda anlamına da geldiğinden kadrodan kimlerin gelecek yıl orada olmayacağı merak konusuydu .

Sezon başında “şampiyon olacağız” diyen ve bu niyetinin hiç de “pazartesi diyete başlıyorum” gibi bir hayal olmadığını kanıtlayan Ersun Hoca da belki son maçına çıkanlardandı . Fenerbahçe’yi puan tablosunda olduğu kadar ligin her istatistiğinde zirveye oturtan Ersun Yanal maç içinde de tribünlerin tezahüratlarıyla hak ettiği övgüleri aldı.

Sahaya tam kadro çıkan Fenerbahçe sezon içindeki tüm becerilerini sahaya yansıtarak adeta bir “yıl sonu gösterisi” sergilemeye başladı. Moussa Sow’un golü sonrası tribünler şarkıya eşlik ettiler :istersen çınlatalım dört bir yanı şarkılarla .

Taraftarın zihnindeki “satış listesinin” en tepesinden son haftalarda düşüşe geçen Raul ikinci golü attığında Erol Evgin tekrar başladı. Tabii stat DJ’ini düşünen yok .Adam iki dakika dinleyeyim,bir çay içeyim,içine bisküvi batırayım derken Emre’nin yere vurdurarak şandel diye tabir edilebilecek güzel golü geldi. DJ çayın içine düşen bisküviyi kaşıkla çıkartırken tribünlerde ve ekran başında “donatalım dört bir yana bayraklarla” uyarlamasıyla haklı bir sevinç vardı.

İkinci yarıyla beraber Karabükspor bastıracak ,kalecisi bile kornerlerde ileri çıkıp gol arayacak sananlar yanıldılar. Maça hareket Selçuk Şahin’in oyuna girişiyle geldi. Gökhan Gönül sağ bekten bir hışımla fırlayıp sol açıktaki Caner’in yanına gitti.Önce ne olup bittiğini kimse anlamadı , sonrasındaysa ülke genelinde anlamayan kalmadı. Volkan ,bu düğün mutluluğundaki günde ,bir kez de tüm şahitler huzurunda ,hiç kimsenin baskısı ve yönlendirmesi olmadan 2013-14 şampiyonunun adını yazılı olarak televizyon kamerasına beyan ediyordu : Fenerbahçe !

Webo’nun maçın son dakikasındaki kafası bu sezon Fenerbahçe’nin 46. İç saha golü olarak ağlara gitti ,stadyumun emektar konfeti makineleri bir kez daha çalıştı .Yaşa Fenerbahçe marşı çaldı. Mart ayından beri zirvede yapayalnız mücadele eden Fenerbahçe futbol takımı şeref tribünü önünde başkanına selam verdi.

Kadıköy’de perde kapanırken ,lise sona kadar okuttuğu öğrencilerinin mezuniyetini görmeye gelen bir hoca misali Aykut Kocaman da mutluluğu yaşayanlar arasındaydı. Her zamanki gibi kameralardan uzak ve mağrur.

Şampiyonluk bir kez daha kutlandı ama bitmedi haftaya bir kez de Kayseri’de kutlanacak.Erken başarı gelince, Nisan’da başlayan kutlamalar Mayıs geldi hala bitmiyor...