“2028 Los Angeles’ın Bir Parçası Olacağımı Artık Biliyorum” Emine Göğebakan ile Özel Röportaj

Nevşehir’de bir hafta sonu aktivitesi olarak başlayan yolculuk, yıllar içinde dünya şampiyonluğuna uzanan bir başarı hikâyesine dönüştü. 2025 yılının sonunda kariyerinin ilk Dünya Şampiyonluğu’nu kazanan milli tekvandocu Emine Göğebakan, farklı şehirlerde geçen spor hayatını, zirveye uzanan mücadele dolu sürecini ve 2028 Los Angeles Olimpiyatları’na uzanan hedeflerini Eurosport Türkiye’ye anlattı.

Spora Nevşehir’de aktivite ve sosyalleşme amacıyla hafta sonu etkinliği olarak başladım. Spora yazılmak için gittiğimiz sırada taekwondo branşının antrenmanı vardı. Babamın da önceden yaptığı ve ilgilendiği bir branş olduğu için spora bu şekilde başlamış oldum. Babam asker olduğu için spora farklı şehirlerde devam ettim. İlk adımımı Nevşehir’de attıktan sonra Çanakkale’de sporu daha çok sevdim. Haftada 5 gün antrenmanlara katılmaya ve yavaş yavaş maçlara çıkmaya başladım. Türkiye Şampiyonluğu, Yıldızlar Dünya Üçüncülüğü ve çeşitli ulusal ve uluslararası madalyalar kazandım. Konya, Antalya ve tekrar Çanakkale’de spora devam ettim ve bu süreçte artık milli takım sporcusu olmuştum. Gençler ve Ümitler Avrupa kategorilerinde şampiyonluk, ikincilik ve üçüncülük dereceleri elde ettim.

Ankara’ya taşındıktan sonra milli takım düzeyinde Büyükler Avrupa İkinciliği ve Büyükler Dünya Şampiyonluğu kazandım. Çeşitli ulusal ve uluslararası madalyalarla spor kariyerimin en üst basamaklarına ulaştım. Daha büyük başarılar elde edebilmek için milli takım kamplarında ve kulübümde yoğun çalışmalarımı sürdürüyorum. Artık sporu kendime meslek ve yaşam tarzı edindiğim bir aşamadayım.

Yıllarca bu madalyalar için ter döküyoruz ve o gün geliyor. Elinden gelenin en iyisini yapıyorsun. Gün boyunca sadece birincilik için maçlara çıktım ve kafamda hiçbir şey planlamadım; tek hedefim şampiyon olmaktı. Maçtan sonra kortta tüm süreci arkamda bırakıp ağlamak istemiştim. Maç bittiğinde yaşadığım sevinç; zorlu geçen yılın şampiyonlukla sonuçlanmasının verdiği mutluluk ve rahatlamayı içeriyordu.

Dostlarım, antrenörlerim ve ailem benimle sevindi. Şampiyonluğu hepsiyle tek tek kutladım. "Şampiyon olacağını biliyordum." demeleri ve o anı benimle yaşadıklarını görmek beni daha da mutlu etti. Yüzümden gülümsemenin hiç silinmediği, akşam uyurken o anı tekrar tekrar izleyip başardığıma kendimi inandırdığım, defalarca o anı yaşadığımı hissettiğim bir gündü.

Tüm derecelerimin ve yenilgilerimin ayrı ayrı anıları ve katkısı oldu. Başarılarım, yapabileceğime ve iyi olduğuma inanmamı sağladı; sporda en iyisini elde etme konusunda beni daha da hırslandırdı. Yenilgilerim ise uzun bir üzüntü sürecinden sonra tekrar ayağa kalkmayı, hatalarımdan ders çıkarmayı ve her yenilginin aslında başarıya giden yolda bir basamak olduğunu öğretti. Yenilgilerden sonra toparlanma sürecimi daha iyi yönetmeyi öğrendim.

2014’te Tunus’ta önce Gençlik Olimpiyatları’na katılım hakkı kazanıp, hemen ertesi gün Gençler Dünya İkinciliği aldığım maç kariyerimdeki en unutulmaz maçlardan biriydi. Ayrıca Arnavutluk’ta düzenlenen ve Büyükler Avrupa Şampiyonası için sadece bir sporcuya kota hakkı veren maç hem çok zorlayıcıydı hem de kotamı aldığım için kariyerimde özel bir yere sahip.

Spora farklı şehirlerde devam etmek, ortama alışma süreci ve profesyonel anlamda yeterli olup olmadığımızı sorgulama konuları beni ve kardeşimi oldukça zorladı. Sadece iki kişi çalışarak katıldığımız birçok turnuva ve maç oldu. Ancak bu süreçte başarılı bir sporcu olma isteğimiz ve ailemizin bize verdiği destek, spora devam etmemizi sağladı.

Olimpiyata katılmak her zaman içimde bir köşede, yazılarımda ve çizimlerimde de hep yer alan asıl hedef oldu. Bu hedef doğrultusunda çalışırken bir yandan "Oraya gidebilir miyim, bunun için yeterince iyi miyim?" diye sorguladığım bir kavramdı. Artık inanıyor ve biliyorum ki ben de 2028 Los Angeles’ın bir parçası olacağım. Bunu açıkça söyleyebildiğim ve planlayabildiğim bir aşamadayım.

Bu yıl itibarıyla puan toplamaya başlayacağız ve benim için olimpiyat süreci resmen başlamış olacak. Bu yüzden yılı iyi planlayıp antrenman sürecimi buna göre şekillendiriyoruz. Puan almam gereken tüm maçlarda en iyi performansımı sergileyerek ilk aşamayı en güzel şekilde tamamlamak ve bu motivasyonla kalan süreci daha da iyi geçirmek istiyorum.

Bu yıl kendimi daha inanmış ve ne istediğini bilen bir Emine olarak görüyorum. Sezon içindeki ilk hedefim Avrupa Şampiyonu olmak. Sonrasında düzenlenecek Grand Prix müsabakalarına katılarak hem kendimi geliştirmek hem de olimpiyatlar için gerekli puanları toplamak istiyorum. Eğer sıkletim dahil olursa, bu yıl düzenlenecek Akdeniz Oyunları’nda da şampiyon olmak isterim.

Haftada altı gün antrenman yapıyorum, pazar günleri dinleniyorum. Akşamları iki saat antrenmanımız oluyor. Haftada iki gün de sabah antrenmanları yapıyorum; bu antrenmanlar daha çok kuvvet ve kondisyon ağırlıklı. Maç dönemlerimde, sıklet sporu yapmamın da etkisiyle bazı sabahlar ekstra koşuya ağırlık veriyorum. Sevkart (koruyucu ekipmanlarla karşılıklı çalışma) antrenmanları da sevdiğim ve önem verdiğim çalışmalar arasında yer alıyor.

Sevdiğim insanlarla vakit geçirmekten keyif alıyorum. Birlikte farklı etkinlikler yapmak, bilmediğimiz yerlere gidip anı biriktirmek ve eğlenmek beni mutlu ediyor. Ayrıca ailemle, sevdiklerimle yaptığımız doğa yürüyüşleri de sevdiğim bir etkinlik. Bisiklet sürmekten de hoşlanırım.

Bu disiplinde kalmak gerçekten zor ve benim de düştüğüm zamanlar oluyor. Sezon başında maç takvimine göre antrenman hazırlık sürecimi ve dinlenme zamanlarımı önceden planlarım. Maç hazırlık dönemlerinde antrenörümün planladığı tüm antrenmanlara katılırım. O gün modum düşük olsa bile antrenman yapmam gerektiğini bilirim ve programımı buna göre ayarlarım. Buradaki motivasyonum antrenörümün benim için hazırladığı sürece güvenmek ve devamında şampiyonluklara ulaşmak.

Maç sezonu bittikten sonra kendime bir dinlenme boşluğu yaratırım. Hem fiziksel hem zihinsel olarak sıfırlanır, sevdiklerimle vakit geçiririm. Kendime antrenmanı biraz özletirim. Sonra kuvvet ve kondisyonla başlar, ardından tekrar taekwondo antrenmanlarına geçerim. Çift antrenman sürecine ne zaman geçeceğim de önceden planlıdır. Kısacası en önemli şey, dinlenme ve çalışma sürecini doğru dengelemek.

Beni tanımayan insanlara ilk tanışmada dışarıdan daha sakin, sessiz ve iletişime kapalı biri gibi görünebilirim. Zamanla insanları tanıyıp sevdikçe bir o kadar enerjik, konuşkan ve sevdiklerinin her anını kendi anı gibi yaşayan, onları destekleyen biriyim.

Sadece şampiyon olmaya odaklanırım ve duamı ederim. Vazgeçilmez bir ritüelim olmasa da turnuvada ilk maçta kullandığım tüm ekipmanları gün boyunca kullanmak isterim. Koruyucu ya da ekipman değiştirmek beni psikolojik olarak iyi hissettirmez. Ayrıca korta sağ ayakla girmeye çalışırım; bu da çocukluğumdan beri süregelen küçük bir alışkanlığım.

Dinlenmek, arkadaşlarımla açık havada güzel bir kahve eşliğinde sohbet etmek. Küçük bir deniz tatili de benim için en sevdiğim ve kesin çözüm diyebileceğim seçeneklerden.

Ailem, antrenörüm ve ailem kadar benimsediğim dostlarım beni her zaman ayağa kaldırıp doğru yolu göstermişlerdir. Zorlandığım anlarda kendime hedefimi hatırlatırım ve şöyle düşünürüm: "Eğer burada duracak ve daha ileri gidemeyeceksem niçin bu noktaya kadar geldim?"

Sporcu diyetisyeni olmak isterdim. O alanda kendimi en üst seviyeye taşımayı ve çalışmalarım için kendi yerimin olmasını isterdim. Tabii bir yandan da her zaman "İyi ki sporcu olmuşum." derim.